Przerwane wycieczki

Tego roku, wybierając się w góry ze znajomymi, na wycieczki, postanowiłam zostawić wszystkie problemy w domu. Bardzo dobrze się bawiliśmy, jednak brakowało mi czegoś, choć do końca nie wiedziałam, co mi doskwiera. Gdy okazało się, że nasz znajomy, który miał do nas dotrzeć, musi zostać w mieście, zrozumiałam, ze chodzi o niego. Znaliśmy się od wielu lat, lepiej niż reszta paczki, byliśmy dla siebie jak brat i siostra. I stąd cała wycieczki nie były w pełni udane. Zresztą, okazało się, że mojemu przyjacielowi przełożyli obronę. Chciałam z nimi zostać, ale wiedziałam, że powinnam być z nim, wspierać, motywować do powtórek. Wiedziałam, ile go to kosztowałoby w ogóle przystąpić do obrony. Nie mógł przeboleć, że nie weźmie udziału w naszej wycieczce. Mnie też ciężko było wrócić do nie najprostszej rzeczywistości, ale miałam świadomość tego, jak bardzo mnie potrzebuje. Dlatego wsiadłam w pociąg i dojechałam. Po nieprzespanej nocy, spędzonej w pociągu, postanowiłam: nigdy więcej nie jadę na żadne wycieczki bez niego. Po pewnym czasie okazało się, iż to postanowienie nigdy nie zostanie złamane. Bo po obronie pojechaliśmy we dwójkę, by nadrobić zaległości, a tam zaiskrzyło. No i dziś udajemy się już w inną wycieczkę razem – teraz jest to podróż poślubna.